सबद - 69
ओ३म् जंवरारे तैं जग डांडीलो । देह न जीती जांणो । माया जाले ले जम काले । लेणा कोण समाणो । काचै पिंडै किसी बड़ाई । भोलै भूल अयाणो । म्हां देखंता देव दाणु सुर नर खीणा । बीच गया बेराणो । कुंभकरण महरावण होता । अबली जोध अयाणो । कोट लंका गढ विषमा होता । कांयदा बस गया रावण राणो । नौग्रह रावण पाए बन्ध्या ।। तिस बीह सुर नर शंक भयाणो ।। ले जम कालें अति बुधवंतो । सिता काज लुंभाणो । भरमि बादी अति अंहकारी ।। करता गरब गुमानो । तेऊ तो जम काले खीणा । थीर न लाधो थाणो । काचैं पिंड अकाज अफारु । किसी पिराणी माणो ।। साबण लाख मझीठ बिगूता । थोथा बाजार घाणो । दुनियां राचै गाजै बाजै । तामै कणू न दाणू । दुनियां के रंग सब कोई राचै । दीन रचै सो जाणो ।। लोही मास बिकारो होयसी । मूर्ख फिरै अयाणो ।। मागर मणियां काच कथीरन राचो । कूड़ा दुनी डफाणो । चलन चलन्तै । जीव जीवन्तै । काया नवन्ती । सास फुरंतै । कांयरे प्राणी विष्णु न जंप्यो । कीयो कंधे को तांणो । तिहिं ऊपर आवैला जंवर तणा दल । तास किसो सहनाणो । ताकै शीष न ओढण । पाय न पहरण । नैवा फूल झयाणो ।। धणक क बाण न टोपन अंगा । टाटर चुगल चयाणो । साल सुंचगी घृत सुबासो । पीवण न ठंडा पाणी । सेज न सोवण । पंलग न पोढण । छात न मैडी माणो । न वां दइया । नवां मइयां । नागड दूत भयाणो ।काचा तोड़ नीकुचा भाषै । घटें मल माणो । धरती अरु असमान अगोचर । जातैं जीव न तेही जाणो । आवत जावत दीसै नाही । साचर जाय अयाणो । जंवर तणा जमदूत दहैला । मन बैसैं ला मांणो । तातै कलीयर कागा रोलो । सूना रह्या अयाणो । आयसां जोयसां भणता गुणंता । वार महूर्ता पोथो थोथा । पुस्तक पढीया वेद पुराणों ।। भुत प्रेती कांय जपीजै । यह पाखण्ड परमाणो । कान्ह दिशावर जेकर चालो । रतन काया ले पार पहूंचो । रहसी आवा जाणो । तांह परेरै पार गिरांये । ततकै निश्चल थाणो । सो अपरंपर कांय न जंपो । ततखिण लहो इमाणो । भल मूल सींचो रे प्राणी । ज्यूँ तरवर मेलत डालूं । जइया मूल न सींच्यो । तो जामण मरण बिगोवो । अहनिश करणी थीर न रहिबा । न बंच्यो जम कालूं । कोइ कोई भल मूल सींची लो । भल तंत बूझीलो । जा जीवन की विध जाणी । जीव तड़ा कछु लाहो होसी । मूवा न आवत हांणी ॥६९॥
