सबद-33
ओ३म् कवण न हुवा कवण न होयसी । किण न सह्या दुख भारूं । कवण न गइया कवण न जासी । कवण रह्या संसारूं।। अनेक अनेक चलंता दीठा । कलि का माणस कौन विचारूं ।। जो चित होता सो चित नाहीं । भल खोटा संसारू ।। किसकी माई किसका भाई । किसका पख परवारूं ।। भूली दुनिया मर मर जावै । न चीन्हों करता ।। विष्णु विष्णु तू भण रे प्राणीं । बल बल बारम्बारूं ।। कसणी कसबा भूल न बहबा । भाग परापति सारूं ।। गीता नाद कवीता नाऊं । रंग फटारस टारूं ।। फोकट प्राणी भरमे भूला । भल जे यों चीन्हों करतारूं ।। जामण मरण बिगोवो चूकै । रतन काया ले पार पहुंचै । तो आवागवण निवारूं ।।३३।।
