सबद-17
ओ३म् मोरै सहजै सुन्दर लोतर बाणी । ऐसो भयो मन ज्ञानी ।। तइया सासूं । तइया मासूं । रक्तू रूहीयूं ।। खीरूं नीरूं । ज्यूं कर देखूं । ज्ञान अंदेसू । भूला प्राणी कहै सो करणो ।। अई अमाणो । तत समाणो । अइया लो म्हे पुरष न लेणा नारी ।। सो दत सागर सो सुभ्यागत । भवन-भवन भिखियारी ।। भीखी लो भिखियारी लो । जे आदि परमतंत लाधो । जांकै बाद बिराम विरांसो सांसौ । तानै कौन कहसी साहिल्या साधु ।।१७।।
